اورک سوزی

بنام خدا         

بنام خداییکه عشقو افرید  بنام خداییکه  فراق را افرید بنام خداییکه   انتظار رو افرید بنام خداییه که وصال رو افریید

عشق من مثل اعتیاد است دائما یا خمار هستم ویا نعشه آخ که چه کنم از این درد منو می کشته ومنو زنده می کنه چقدر لذت بخشه چقدر منو دیونه تر از اونیکه هستم  به نظر میاره وای که چه احساسی دارم وقتی اینو تایپ می کنم تو رو به یادم میارم همراه با موزیک عربی عاشقانه که گوش می دم  کاشکی الان می تونستم ببینمت وقتی به تایپ این مطلب ادامه می دم حالم بد می شه و از یه طرفم نمی خوام قطعش کنم آخه یاد تو هم برام لذت بخشه وای رادیو هم  موزیک رو هم عوض کرد ویه موزیک غربی همراه با نفس نفس عشق گذاشته  دارم به رادیو صبا گوش می دم عزیزم

 به خشکی شانس موقع اخبار رسید صبر کن رادیو فردا رو بیارم ولش کن رادیو فردا اهنگ خوبی نداره از کامپیوترم باز می کنم  زیاد خوب نیست ولی داره گریم رمیاره دیگه نپرس کدومه  من  باشم ونو باشی یه شب مهتابی الانم که شبه حالا کاری نداریم خوانندش چطوره اونقدر رفتم دنبال موزیک حسم رفت فقط می خوام بگم که می خوام ببوسمت

فکرشو که می کنم وای چی بگم از حالم فقط اهل دل می دونن که چی می گم و چه احساسی دارم

خدایا شکرت که بوسه را افریدی

موزیک هم تموم شد

دست از طلب ندارم تا کام من بر آید

                    یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

بگشای تربتم را بعد از وفات و بنگر

                   کز آتش درونم   دود از کفن  برآید

                                                         مرد زخمی

خورشید محبت چقدر تاریک است در سرزمین خشکیده ی دیار عشق. آیا روزی خواهد رسید که رهگذر عشق دوباره از این دیار بگذرد و آب عشق را دوباره جاری سازد؟ شاید هرگز.....عبور این رهگذر از این دیار بسته به خداست. معلوم نیست کی عبور میکند!؟

تاریکی تنهایی بر من تاریکتر از هر تاریکی است. دیگر چه کنم به این تاریکی عادت کرده ام. گویی در این سرزمین آسمان از روشنایی قهر کرده و پرده ی ظلمت بر سر انداخته و حاضر نیست پرده را از سرش بردارد. گویی خورشید به آن عظمت از تکه ابری ناچیز شکست خورده است. من مانده ام با باغی که میوه های درختانش را با آفتاب تاریکی پرورانده ام. سالهاست که تکیه بر درخت تنهایی منتظر عابری هستم که مرا از تنهایی درآورد. عابری که با هر قدمش دوباره میتوان صدای پای باران عشق را شنید. عابری که افتخار دهد در خدمتش باشم. عابری که میوه های تلخ روی شیرین درون مرا بپسندد. میوه هایی که با نور دل رسیده اند. این صدای باغبان کم سن پر محنت است که میگوید در مدح رهگذر:

بار الاها صوت اعماقم به گوشش وصل کن

                                              این جدایی و فنا را بار دیگر وصل کن

                                                                       "مرد زخمی"

هر کسی می گه که توی دنیا عشق وجود داره اشتباه می کنه

اینا همش هوسه همش بی خودیه

یادت هم باشه به کسی هم که دوست داری هیچ وقت نمی رسی

پس چیزی رو که بهش می رسی دوست داشته باش

چرا آسمون فقط واسه من جا نداشت؟

چرا خدا نخواست تا اين اسم مسخره "اسير زندگى" رو از رو خودم بردارم؟

فكر كردم و فقط فكر كردم ميشه

ميشه كه منم مثل بقيه بشم

ميشه كسى رو كه دوسش دارم بهش برسم

اما من اشتباه كردم

هميشه اسير زندگى خواهم موند

هميشه تنها

هميشه با يادش اما بدون گرماى نگاهش

فقط اى كاش مى دونستم يا بهم مى گفت كه بدون وجودش چه جور بايد زندگى كنم

دوستان خداحافظ

براى هميشه

                                    یاس هایش را تو کاشتی

در دیوارش تو نوشتی،

                                    یادگاری، دوستم داری؟

نوشتم:

دوستت دارم

                             با صداقت

                                                بی نهایت

                                                                     تا قیامت

خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام . زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ، به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟ افسوس كه چنين نخواهد بود! او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ، قلبم فسرده و روحم سپرده شده بود . بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد . يادگار او سوالي است بي انتها : آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد ؟

من آموختم که از آموخته های دیگران نمی توان پند گرفت،

یعنی به عبارت دیگر نمی توان از تجارب دیگران درس آموخت

و معنیش این است که انسان باید خودش تجربه کند تا پند بگیرد

که اگر در این تجارب احساسات قاطی شود انسان خیلی رنج خواهد کشید

گرچه برای پند گرفتن توصیه ها به درد نمی خورد اما من باز هم می خواهم فعلا یک توصیه به جوانها داشته باشم.

چون خود در دام عشق افتاده ام و طعم تلخ و شیرین آنرا چشیده ام که یک ذره تلخ هزاران بار دردناک تر است به همین دلیل ، آرزوم این است که کسی در این له نیفتد و اگر افتاد عم تلخ آنرا نچشد.

من تا به این دوران از هزاران تجربه خودم یکی را برای شما بیان می کنم.

زیرا اگر روابط زیاد گرم باشد امکان زدگی و دوری زیاد است ولی گاهی سرد بودن علاقه را زیاد می کند نباید در سرد بودن هم نباید زیاده روی کرد چون آنهم باعث دوری می شود.

با سردیها است که انسان می تواند علاقه جنس مخالفش را نسبت به خود بدست آورد

این یکی از تجربیات من بود و تا زمانی هم که طعم این تجربه ام را نچشیده باشید باور نخواهید کرد

توصیه دگر:

در انتخاب دوست دقت کنید ، زیرا شما را از ذلت به عزت یا بالعکس  از عزت به ذلت خواهد کشید پس نوجوان یا بهتر است بگم دوست عزیز در انتخاب دوست دقت کن این یکی از مهمترین انتخابهای تو در زندگی است.

حقیقت زندگی

.

.

.

1- تو نمی تونی همه دندوناتو با زبونت لمس کنی.

.

.

.

2- همه احمقها بعد از خوندن حقیقت اول ، آن را امتحان می کنن.

.

.

.

3- پس نتیجه می گیریم حقیقت اول یک دروغ بود.

.

.

.

4- الان یه لبخند زدی چو یه احمقی.

.

.

.

5- به زودی این اس ام اس را به احمق دیگری خواهی فرستاد.

.

.

.

دهه نیشتو ببند احمق.

می دونی اگه توی یک جیبت 80 هزارتومان و توی اون یکی جیبت یک چک پول باشه چی میشه؟

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

بابات داد میزنه میگه:پدر سوخته! چرا شلوار منو پوشیدی؟